تقدیم به همسر مهربانم

خوبِ نازنینِ من

نام تو مرا هميشه مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب

نام تو اگرچه بهترین سرود زندگی است

من تورا به خلوت خدایی خیال خود "بهترین ِ بهترین ِ من" خطاب می کنم

بهترینِ بهترینِ من

اینم تقدیم به دختر گلم

مصراع نخست من تو را مي‌بوسم

در مصرع بعد هم تو را مي‌بوسم

ايراد ندارد به كسي اصلا چه؟

شعر خودم است، من تو را مي‌بوسم

بي دغدغه همچنان تو را مي‌بوسم

بي بوسه عزيز در خودم مي‌پوسم

آنقدر به بوسه‌ي تو معتادم كه

يك قافيه در ميان تو را مي‌بوسم

چشاش

اميد

هر روز خداوند همراه با خورشيد لحظه‌اي به ما ارزاني مي‌دارد كه در آن امكان تغيير آنچه كه موجب بدبختي ماست، وجود دارد هر روز ما وانمود مي‌كنيم كه متوجه‌ي وجود اين لحظه نيستيم. وانمود مي‌كنيم كه امروز شبيه ديروز و شبيه فرداست. اما كسي كه متوجه روزي كه در آن زندگي مي‌كند هست، آن لحظه‌ي جادوئي را كشف مي‌كند، اين لحظه شايد در چرخاندن كليد در قفل نهفته باشد، به هنگام صبحدم و شايد در سكوتي باشد كه پس از غذاي شب حاكم مي‌شود. يا در هزار و يك چيزي كه همواره مشابه به نظر مي‌رسد، اما اين لحظه وجود دارد، لحظه‌اي كه در آن همه‌ي اقتدار ستارگان در ما نفوذ مي‌كند و به ما اجازه مي‌دهد كه معجزه كنيم.
خوشبختي گاه يك توفيق است ولي در بيشتر مواقع يك پيروزي است. لحظه‌ي جادويي به ما كمك مي‌كند تا تغيير كنيم. ما را برمي‌انگيزد تا به جستجوي رؤياهايمان برويم. بي‌شك رنج خواهيم كشيد و لحظات دشواري را خواهيم گذراند اما اينها گذرا هستند و اثري به جا نخواهند گذاشت و بعدها مي‌توانيم با غرور و ايمان به گذشته‌ها نگاه كنيم.
بدبخت كسي است كه از خطر كردن مِي‌ترسد. او هرگز سرخورده نمي‌شود، نا اميد نمي‌شود و مانند كسي كه در جستجوي تحقق رؤياهايش زندگي مي‌كند، رنج نخواهد كشيد. اما هنگامي كه به گذشته نگاه مي‌كند (چون ما همواره به جايي مي‌رسيم كه به گذشته نگاه مي‌كنيم) قلبش به او خواهد گفت: «با معجزه‌هايي كه خداوند در مسير تو قرار داده بود چه كردي؟ با استعدادهايي كه خداوند در درون تو به وديعه گذاشته بود چه كردي؟ آنها را در اعماق چاله‌اي به خاك سپردي چون مي‌ترسيدي كه از دستشان بدهي؟ و حالا آنچه برايت باقي مانده اين است: اطمينان به اينكه زندگي‌ات را از دست داده‌اي.»
بيچاره كسي كه اين كلمات را از قلبش بشنود.
آنوقت است كه به معجزه ايمان خواهد آورد، اما لحظات جادوئي حيات او ديگر طي شده‌اند.
پائولو كوئيلو
(در ساحل رودخانه پيدرا نشستم و گريه كردم)

مامان و باباش

http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=11177820&postID=4139033886934212588

بیست و نهم بهمن روز عشق

این نوشته رو خواهرم برام فرستاده که عینا اینجا آوردمش

به همه بانوان و مادران ايرانی شاد باش می گوييم
اين روز را که روز راستين و ايرانی
زن و مادر
است
شاد زييويد و سربلند
هماره و هميشه روزگاران
در پناه يزدان پاک و بزرگ و مهربان
و تلاشها و کوششهای خويش
ايدون بادا ايدونتر بادا

معرفي سايت

سلام به همه دوستان ایرانیم
کوچیک شما:
سايت فوق متعلق به حسن منشی پور متولد 1357 شهر تهران ساکن کرج می باشد.
اسم سایت:
شایراد اسم دخترانه ای است از عهد باستان به معنی هاله ماه در شبهای صاف و بی ابر و از زیر مجموعه های این اسم شایورد می باشد که به معنی هاله ماه در شبهای ابری است.
من این سایت رو به خاطر دخترم شایراد به این نام طراحی کردم.